Przez dwa tygodnie ich sierpniowego urlopu mieszkałam u nich: pies, kwiaty, paczki. Z Turcji przywieźli mi magnes na lodówkę. Synowa rozłożyła ręce: „nie wiedzieliśmy, co ci kupić - tobie przecież niczego nie potrzeba"
Magnes wisi na lodówce do dziś. Mały, turkusowy, z napisem „Antalya" i rysunkiem meczetu. Gdyby ktoś mnie zapytał, kiedy dokładnie przestałam udawać, że to normalne - powiedziałabym, że właśnie wtedy, kiedy Patrycja go przyczepiła do drzwiczek i powiedziała: „Przynajmniej będziesz miała pamiątkę".
Pamiątkę. Po dwóch tygodniach wstawania o szóstej do cudzego psa.
Syn Darek zadzwonił pod koniec czerwca. Głos miał taki, jaki zawsze, kiedy czegoś potrzebował - ciepły i trochę za szybki. Że z Patrycją lecą do Turcji, że już wpłacili zaliczkę, że hotel z all inclusive, i że jest taki jeden problem. Burek.
Znaczy nie Burek, bo pies nazywał się Lord, golden retriever z rodowodnicznym certyfikatem, którego Patrycja kupiła dwa lata temu za cenę mojej trzymiesięcznej emerytury. Lord potrzebował codziennych spacerów, specjalnej karmy, i nie mógł być sam dłużej niż sześć godzin. Do tego kwiaty na balkonie - petunie, surfinie, jakieś pelargonie - i paczki z Allegro, bo Patrycja zamawiała rzeczy do mieszkania i „kurierzy muszą mieć do kogo dzwonić".
Zgodziłam się, zanim Darek skończył tłumaczyć. Bo tak robiłam od zawsze - od kiedy miał pięć lat i przynosił mi rysunki w ramach przeprosin za zbity wazon. Mówił „mamo, pomożesz?" - i pomagałam. To było silniejsze ode mnie.
Mam na imię Lucyna, skończyłam sześćdziesiąt trzy lata w maju, a przez trzydzieści pięć lat pracowałam w aptece przy rynku w Radomiu. Teraz jestem dwa lata na emeryturze. Mąż Henryk odszedł osiem lat temu - zawał w warsztacie, nie zdążyli go nawet dowieźć do szpitala. Mam dwóch synów: Darka i młodszego Kubę, który mieszka w Anglii i dzwoni w niedziele, a właściwie co drugą niedzielę, a właściwie kiedy sobie przypomni.
Wprowadziłam się do ich mieszkania na Plantach pierwszego sierpnia. Trzypokojowe, w nowym bloku, jasne, z windą. Patrycja zostawiła mi cztery strony instrukcji - wydrukowane, z podkreśleniami - dotyczące Lorda, podlewania i sortowania śmieci. Na lodówce magnetyczny notesik: „Mamo, Lord je o 7:00 i 18:00, karma w szafce pod zlewem, dwa kubeczki dziennie". Żaden notesik nie mówił, o której ja mam jeść.
Pierwszego dnia Lord wyrwał mi się na spacerze i zaplątał smycz wokół ławki. Miał dwadzieścia dwa kilo, ja pięćdziesiąt osiem. Wyobraźcie sobie. Na trzeci dzień przyszedł kurier z paczką wielkości małej szafy - jakiś regał do łazienki. Wniosłam go sama na drugie piętro, bo winda była za wąska. Na piąty dzień zadzwoniła Patrycja, żeby zapytać, czy podlałam surfinie. Nie zapytała, jak się czuję. Podlałam surfinie.
Tydzień minął szybko, bo byłam zajęta. Wychodziłam z Lordem trzy razy dziennie, podlewałam kwiaty, odkurzałam, bo sierść golden retrievera jest wszędzie. Kurier przychodził co drugi dzień - raz klosz do lampy, raz zasłony, raz jakaś mata do jogi.
Wszystko odbierałam, rozpakowywałam i ustawiałam tak, żeby nic się nie potłukło. Darek dzwonił co trzy dni. „Mamo, jak tam? Super. My jesteśmy w Pamukkale, wiesz co to? Białe tarasy, piękne. Wysyłam ci zdjęcie". Wysyłał zdjęcia. Patrycja w słomkowym kapeluszu, Darek z koktajlem, zachód słońca nad basenem. Odpowiadałam serduszkiem.
Drugiego tygodnia Lord zaczął kulać na lewą tylną łapę. Zadzwoniłam do weterynarza, zawiozłam go taksówką, okazało się - drobne naderwanie więzadła. Maść, oszczędzanie, kontrola za tydzień. Taksówka w dwie strony, wizyta, maść - zapłaciłam ze swoich. Napisałam do Darka, odpisał: „Dzięki mamo, jesteś wielka. Jak wrócę, to się rozliczymy". Nie rozliczyli się.
Pamiętam ten moment - siódmy, może ósmy dzień - kiedy siedziałam wieczorem w ich kuchni, na ich krześle, z kubkiem ich herbaty, i nagle poczułam się bardzo, bardzo obco. Lord spał pod stołem.
Na ścianach wisiały ich zdjęcia - Patrycja i Darek na nartach, Patrycja i Darek w Grecji, Patrycja i Darek z Lordem. Ani jednego zdjęcia ze mną. Ani jednego zdjęcia Henryka. Jakby ta rodzina zaczęła się od nich dwojga, a wszystko, co było wcześniej, nie istniało.
Wrócili piętnastego w nocy. Byłam jeszcze na nogach, bo Lord nie chciał iść spać, dopóki nie usłyszał ich kroków na klatce. Wpadli opaleni, pachną solarem i samolotową kawą. Patrycja przytuliła Lorda. Darek przyniósł walizki. Potem Patrycja otworzyła torebkę i podała mi foliową reklamówkę. Magnes. Turkusowy, z meczetem.
- Nie wiedzieliśmy, co ci kupić - powiedziała, rozkładając ręce. - Tobie przecież niczego nie potrzeba.
Chciałam powiedzieć: potrzebuję. Potrzebuję, żebyście zapytali, jak mi minął dzień. Żebyście oddali za weterynarza. Żebyście chociaż raz zadzwonili nie po to, żeby sprawdzić surfinie, tylko po to, żeby sprawdzić mnie. Ale nie powiedziałam. Uśmiechnęłam się, schowałam magnes do kieszeni i powiedziałam, że Lord kulał na łapę, ale już jest lepiej.
Następnego dnia wzięłam taksówkę do siebie. W moim mieszkaniu pachniało zamknięciem - stęchłe powietrze, kurz na parapecie. Dwie godziny wietrzenia, zanim mogłam normalnie oddychać. Postawiłam czajnik. Wyciągnęłam magnes z kieszeni. Turkusowy, z napisem „Antalya". Pamiątka.
Przyczepiłam go do lodówki. Obok zdjęcia Henryka i rysunku, który Darek zrobił w przedszkolu - ja i tata, z rączkami jak patyczki. Stałam tak i patrzyłam na to wszystko: rysunek, w którym kiedyś byłam ważna, i magnes, który mówił, że już nie jestem.
Kuba zadzwonił w niedzielę. Opowiadałam o Lordzie, o kwiatach, o magnecie. Milczał chwilę, potem powiedział: „Mamo, a może przyjedź do mnie. Na święta. Albo wcześniej. Po prostu przyjedź".
Nie wiem, czy pojadę. Ale magnes wisi na lodówce. I kiedy na niego patrzę, nie widzę Antalyi. Widzę dwa tygodnie, w których byłam potrzebna, ale nieważna. I zastanawiam się, czy jest między tymi słowami jakaś różnica - czy tylko ja szukam jej za późno.
