Sunię Figę trzy razy oddawano do schroniska, bo „za dużo szczeka". Wzięłam ją w marcu. Od lat niedosłyszę, aparat gubię po kieszeniach.
Figa szczeka, kiedy dzwoni domofon, kiedy gwiżdże czajnik i kiedy listonosz jest jeszcze na parterze.
Figa stała w przedpokoju z jednym uchem w górze, drugim złamanym w pół, i szczekała na drzwi tak, jakby ktoś je wyważał. Odstawiłam żelazko, wygrzebałam aparat z kieszeni podomki i wcisnęłam go do ucha. Za drzwiami stał pan Zdzisław z parteru, w rozpiętej kurtce z logo MPK, z kartką w ręku i twarzą człowieka, który nie spał od tygodnia.
- Pani Danuto, ja dzwonię od pięciu minut.
Ja dzwonka nie słyszałam. Figa słyszała.
Głuchnąć zaczęłam w tkalni na Widzewie. Dwadzieścia lat przy krosnach, z czego połowę jako szefowa zmiany, i nikt wtedy nie słyszał o ochronnikach słuchu. Krzyczało się sobie do ucha albo pokazywało na migi. Kiedy zakład padł, ja już nastawiałam telewizor na cały regulator, a Tadek przewracał oczami i ściszał.
Tadek był moimi uszami. „Danka, telefon". „Danka, czajnik". „Danka, ktoś puka". Umarł dwa lata temu, w listopadzie. Potem przez półtora roku mieszkałam w ciszy, która wcale nie była spokojna. Przypaliłam dwa garnki. Listonosz zostawiał awizo, bo nie otwierałam. Agnieszka dzwoniła, nikt nie odbierał, i przyjeżdżała spod Zgierza blada, pewna, że leżę na podłodze w kuchni.
W marcu pojechałam do schroniska na Marmurową. Wolontariuszka z kolczykiem w brwi przeprowadziła mnie wzdłuż boksów i zatrzymała się przy ostatnim, gdzie siedziało czarne coś z krzywym uchem.
- Ta jest kochana, ale uprzedzam od razu. Trzy razy wracała. Za każdym razem to samo: za dużo szczeka.
- To dobrze - powiedziałam. - Ja za mało słyszę.
Zaśmiała się. Myślała, że żartuję.
Figa okazała się lepsza niż Tadek, choć głośno bym tego nie powiedziała. Szczekała na domofon, na gwizdek czajnika, na pralkę, kiedy kończyła wirowanie. Na listonosza szczekała, zanim jeszcze wszedł na schody. Pierwszy raz od lat odbierałam przesyłki do ręki. Wieczorami kładła mi łeb na kolanach i patrzyła, jakby pytała, czy wszystko usłyszałam. Aparat przestałam nosić w domu. Po co, skoro miałam Figę.
Agnieszka wyczuła to od razu.
- Mamo, gdzie masz aparat?
- W kieszeni.
- To po co ci w kieszeni? Mówię do ciebie od kwadransa.
- Mówisz do mnie, jak ja stoję tyłem.
- Bo ty ciągle stoisz tyłem! - Odstawiła kubek mocniej, niż trzeba. - Do klubu nie chodzisz, od cioci Krysi nie odbierasz...
- Bo Krysia szepcze i obraża się, jak trzeba powtarzać.
- Mamo, ty się zamykasz. Z psem.
Pan Zdzisław jeździł nocnymi autobusami. Wracał po szóstej rano, spał do drugiej, trzeciej. Listonosz przychodził koło jedenastej. Pierwsza kartka na moich drzwiach była grzeczna: „Uprzejmie proszę o ciszę w ciągu dnia, pracuję w nocy". Druga już bez „uprzejmie". Potem przyszło pismo ze spółdzielni, że „docierają sygnały o uporczywym zakłócaniu spokoju".
Teraz stał w moich drzwiach i nie krzyczał. To było najgorsze.
- Ja nic do psa nie mam - powiedział cicho, a ja musiałam patrzeć mu na usta. - Ja mam do tego, że od marca śpię po trzy godziny. Pani wie, ilu ja ludzi wiozę w nocy? Wczoraj prawie wjechałem na czerwonym na Piotrkowskiej.
Próbowałam wszystkiego. Zamykałam Figę w łazience koło jedenastej - szczekała głośniej. Smaczki, kocyk, radio. Behawiorystka wzięła za godzinę tyle, ile ja wydaję na tydzień jedzenia, i powiedziała, że pies „pracuje", bo ktoś go tego nauczył albo bo nikt go nie oduczył. Na jedno wychodziło.
W maju Agnieszka przyjechała z gotowym planem.
- Weźmiemy ją do nas na tydzień. Mamy ogród, Kuba z Olą będą z nią biegać, nikt za ścianą nie śpi. Zobaczysz, jak jej będzie. A ty spokojnie odetchniesz.
Odetchnęłam. Pierwszego dnia kupiłam elektryczny czajnik, który sam się wyłącza. Trzeciego przegapiłam domofon i paczka wróciła na pocztę. Czwartego spotkałam pana Zdzisława na schodach.
- Cicho ostatnio - powiedział i pierwszy raz od zimy się uśmiechnął. - Wyspałem się. Dziękuję pani.
Skinęłam głową i weszłam na górę szybciej, niż pozwalają moje kolana.
Piątego dnia wieczorem Agnieszka zadzwoniła na wideo, tak żebym mogła patrzeć jej na usta.
- Mamo, ona tu prawie nie szczeka. Raz na furtkę, jak przyszedł kurier, i tyle. Śpi w kuchni pod stołem albo leży w trawie. Kuba mówi, że to najspokojniejszy pies na świecie.
- A je?
- Je. Mamo... - zawahała się, a ja znałam to zawahanie od trzydziestu pięciu lat. - Może jej tu po prostu lepiej? Ty byś przyjeżdżała w niedzielę. A my byśmy ci załatwili ten nowy aparat, z refundacją, tylko musiałabyś go wreszcie nosić.
Nie odpowiedziałam. Powiedziałam, że oddzwonię w niedzielę.
Przez dwa dni myślałam, że może wszyscy mieli rację. Że Figa nigdy nie szczekała za dużo, tylko za dużo było wokół niej do usłyszenia. Że w bloku, gdzie wszystko dzwoni, gwiżdże i trzaska drzwiami, każdy pies by oszalał, a ja zrobiłam z niej swoje uszy, bo tak mi było wygodnie. Że pan Zdzisław wiezie w nocy ludzi i ma prawo spać.
A potem myślałam, że Tadek też by u Agnieszki pod stołem nie szczekał. Bo nie miałby do kogo.
Jest niedziela. Siedzę w kuchni z aparatem w uchu i telefonem w ręce. Z przyzwyczajenia postawiłam na gazie stary czajnik z gwizdkiem. Widzę, że para bucha już spod pokrywki, więc musi gwizdać od dobrej chwili.
Kciuk trzymam nad zieloną słuchawką. W tym mieszkaniu nikt mi już nie powie, kiedy coś woła.