Od czterech lat we wtorki i czwartki wożę wnuczkę na basen i angielski. W październiku powiedziałam synowej, że jeden czwartek musi załatwić sama - mam zabieg zaćmy w Białymstoku, na termin czekałam dwa lata. Westchnęła: „No to Zuzia opuści basen, opłacony z góry, ale trudno, skoro mama akurat teraz musi te oczy robić"
- Babciu, a mama mówi, że to przez twoje oko nie pójdę w czwartek na basen.
Zuzia powiedziała to zwyczajnie, zapinając pas na tylnym siedzeniu, tak jak mówi się o pogodzie. Ja trzymałam już kluczyk w stacyjce i nagle nie mogłam go przekręcić. Patrzyłam w lusterko na jej mokre jeszcze po wf-ie włosy i myślałam tylko jedno: dziesięcioletnie dziecko powtarza to, co słyszy w domu. Słowo w słowo.
- Pojedziesz, kochanie. Mama coś wymyśli - odpowiedziałam i ruszyłam spod szkoły na Dziesięcinach, ostrożnie, bo od roku światła samochodów rozlewały mi się w oczach jak żółtka na patelni.
Cztery lata. Od zerówki. We wtorki i czwartki o wpół do czwartej moja stara fabia stała pod bramą szkoły, potem basen w drugim końcu miasta, potem angielski o wpół do szóstej, potem kanapka w samochodzie, bo mała zawsze wychodziła z wody głodna jak wilk. Przez trzydzieści cztery lata stałam za ladą apteki na Lipowej, wydawałam ludziom krople i maści, więc kiedy przeszłam na emeryturę, myślałam, że wreszcie będę miała czas. Miałam. Dokładnie do momentu, kiedy Bartek przyszedł i powiedział:
- Mamo, Magda nie da rady. A ja cztery dni w tygodniu w trasie. Tylko dwa razy w tygodniu, na próbę.
Próba trwała do dziś.
Nie żałowałam. Lubiłam te nasze popołudnia, lubiłam, jak Zuzia opowiadała mi o dziewczynach z klasy, o pani od matematyki, która „ma dziwny głos". Ale gdzieś po drodze to przestało być przysługą. Stało się czymś takim jak prąd w gniazdku. Jest, to jest. Nikt nie dziękuje gniazdku.
Na zabieg zapisałam się dwa lata temu, kiedy okulista w przychodni na Antoniuku pokręcił głową nad moim lewym okiem. Termin przyszedł w liście ze szpitala klinicznego: czwartek, połowa października, godzina dziewiąta. Tego samego wieczoru pojechałam do nich i stanęłam w kuchni Magdy, z tym listem w torebce, jakbym przyszła prosić o pozwolenie.
- Magda, w ten czwartek nie dam rady. Mam zaćmę.
Synowa kroiła paprykę do sałatki. Nie odwróciła się od razu.
- W czwartek? - Westchnęła. - No to Zuzia opuści basen. Opłacony z góry, ale trudno, skoro mama akurat teraz musi te oczy robić.
Akurat teraz. Jakbym sobie wybrała. Jakbym przez dwa lata czekała na najgorszy możliwy moment.
I wiecie, co zrobiłam? Następnego dnia zadzwoniłam do szpitala, czy nie da się przełożyć. Pani w rejestracji aż się zaśmiała.
- Pani żartuje? Następny wolny termin za rok. Niech pani przychodzi i się cieszy.
Do szpitala zawiozła mnie taksówką Halina z drugiego piętra. Siedziała na korytarzu z termosem herbaty, a ja leżałam pod jasną lampą i słuchałam cichego szumu aparatu. Kwadrans. Tyle trwało coś, na co czekałam dwa lata. Wyszłam z opatrunkiem na oku i kartką, na której lekarka wypisała krople co dwie godziny, zakaz schylania się i zakaz prowadzenia samochodu do wizyty kontrolnej za tydzień.
Wieczorem zadzwoniła Magda.
- I jak tam? Wszystko dobrze?
- Dobrze. Trochę piecze.
- To dobrze. - Krótka pauza. - A we wtorek pani da radę?
- Nie mogę prowadzić. Do kontroli.
- Aha. - Słyszałam, jak myśli. - A autobusem? Siedemnastka jedzie prawie pod basen. Zuzia jest już duża, pani ją tylko odprowadzi.
Z jednym okiem zaklejonym, z kroplami co dwie godziny, z zakazem schylania się. Odprowadzi. Odłożyłam telefon i długo siedziałam w ciemnej kuchni, bo światło mnie raziło.
W sobotę Bartek wrócił z trasy i przyszedł z małą. Zuzia od progu rzuciła mi się na szyję, ostrożnie, z daleka od oka, a potem przy szarlotce zaczęła paplać.
- Babciu, a wiesz, że ja w czwartek jednak byłam na basenie? Mama mnie zawiozła! Wyszła wcześniej z pracy, powiedziała szefowej, że ma sprawę. A potem kupiłyśmy gofry z bitą śmietaną.
Bartek spojrzał w talerz.
- I pani Ania z basenu pytała, gdzie ty jesteś. A mama powiedziała, że babcia bez nas by zwariowała z nudów, więc dobrze, że ma chociaż te oczy do roboty.
Zuzia się zaśmiała, bo dla niej to był żart. Ja odstawiłam filiżankę bardzo powoli, żeby nie brzęknęła o spodek.
Wyszła wcześniej. Mogła. Przez cztery lata mogła.
Kiedy mała poszła oglądać bajkę, Bartek przysunął się bliżej.
- Mamo, nie bierz tego do siebie. Magda tak gada, ona nie myśli.
- Wiem, że nie myśli, synku. Cztery lata nie myśli.
Nie zrobiłam awantury. Nie zadzwoniłam do Magdy z pretensjami. Poszłam na kontrolę, lekarka zdjęła mi opatrunek na dobre, kazała przeczytać tablicę - i nagle zobaczyłam litery ostre jak żyletki. W tramwaju do domu patrzyłam przez szybę i widziałam każdy liść na chodniku, każdą rysę na przystanku. W łazience zobaczyłam w lustrze swoją twarz. Bez firanki. Starszą, niż myślałam. Ale moją.
Tydzień później pojechałam na basen sama. Do recepcji.
- Aqua aerobik dla seniorów? Czwartki, szesnasta piętnaście - powiedziała dziewczyna za ladą. - Karnet na cały semestr, płatny z góry.
- Biorę - odpowiedziałam. - Od grudnia, jak lekarka pozwoli.
Magdzie powiedziałam przy niedzielnym obiedzie, spokojnie, nakładając pierogi.
- Wtorki zostają. Czwartki już nie.
- Jak to nie? - Magda aż odłożyła widelec. - Przecież pani i tak będzie wtedy na tym basenie!
- No właśnie. Będę. Na swoich zajęciach.
- To co za różnica, czy pani ją przywiezie?
- Różnica jest taka, że ty możesz wyjść wcześniej z pracy. Wiem, bo wyszłaś.
Zrobiło się tak cicho, że słychać było lodówkę. Bartek wbił wzrok w obrus.
Pierwszy grudniowy czwartek. Stoję po pas w ciepłej wodzie, instruktorka puszcza jakąś skoczną muzykę, a ja przez szklaną ścianę widzę duży basen i Zuzię na trzecim torze. Na ławce przy oknie siedzi Magda, z płaszczem na kolanach, z telefonem w ręce, co chwilę zerka na zegarek. W pewnym momencie podnosi wzrok i nasze spojrzenia się spotykają. Unosi rękę. Nie wiem, czy to pozdrowienie, czy coś zupełnie innego.
Bartek mówi, że to zemsta. Mała, ale zemsta. Halina mówi, że wreszcie. Zuzia mówi, że fajnie, bo babcia też pływa.
A ja? Ja od października widzę wszystko ostro. Tylko jeszcze nie wiem, czy to zawsze lepiej.
